Geschiedenis


GPC Vlissingen ziet, dan nog als GPC, op 1 juni 1954 het levenslicht. In de ruim 60 jaar die volgen is de club uitgegroeid tot een volwassen voetbalvereniging, waar de combinatie tussen plezier en prestatie nog altijd hoog in het vaandel staat.

1949 – 1954:      De Oorsprong

Voor de echte oorsprong van GPC Vlissingen moeten we terug naar 1949. Op 23 april van dat jaar nemen enkele medewerkers van de PTT in het oude postkantoor aan de Steenen Beer in Vlissingen het initiatief tot oprichting van een personeelsvereniging. Mannen van het eerste uur zijn onder andere Pierre van Hoorn en Anton Hendrikse. Binnen deze vereniging kunnen PTT’ers vanaf dan tafeltennissen, biljarten én voetballen. Onder de naam Sport en Ontspanning (S&O) PTT komen de voetballers uit in de landelijke PTT-competitie, met uitsluitend PTT-werknemers. Niet lang daarna wijzigen de diensten van het personeel, waardoor spelers steeds vaker afwezig zijn omdat ze moeten werken. Op zoek naar oplossingen komt de personeelsvereniging terecht bij de Gemeente Vlissingen. Het komt tot een fusie. Op 1 juni 1954 bundelen beide personeelsverenigingen hun krachten. De Gemeente Post Combinatie is geboren.

1954 – 1964:     Van Zomeravondvoetbal naar de KNVB

Met spelers die gewend waren op recreatieve basis te voetballen, werkt GPC in de eerste jaren de competities af in het zomeravondvoetbal. Daar vallen ook de eerste successen van de club te noteren. In 1960 en 1962 wordt GPC kampioen van de zomeravondcompetitie. Door die successen en het groeiende ledenaantal gaan er steeds meer stemmen op om het zomeravondvoetbal te verlaten en de overstap te maken naar de KNVB-zaterdagvoetbalcompetitie.
In 1964 waagt de club de sprong. Als de competitie al is begonnen, wordt GPC alsnog ingedeeld in de derde klasse van de afdeling Zeeland. De start mag er zijn: de club wint zijn eerste wedstrijd onder de vlag van de voetbalbond met 9-2 van het derde elftal van VCK.

1964 – 1974:      Ledengroei

GPC eindigt dat eerste seizoen op de tweede plaats in de derde klasse. Die goede klassering blijkt geen toevalstreffer. GPC groeit als club gestaag, wat in 1967 al resulteert in het toetreden van een tweede elftal tot de KNVB-competitie, en het eerste elftal eindigt in de eerste vier seizoenen steevast bij de top-3. De ploeg ontpopt zich als doelpuntenmachine; in die eerste jaren scoort het regelmatig meer dan 100 keer per seizoen. In 1969 behaalt GPC zijn eerste échte succes onder de vlag van de KNVB. Door een 7-0 overwinning op Domburg 3 kroont het zich tot kampioen van de derde klasse B. Recht op promotie geeft de titel niet: GPC moet via de nacompetitie de tweede klasse zien te bereiken. De eerste wedstrijd wordt nog met 8-4 van ZSC gewonnen, maar de tweede wedstrijd gaat met 1-2 verloren tegen Sluis. Omdat Sluis ook van ZSC wint, grijpt GPC naast promotie naar de tweede klasse. In datzelfde 1969 viert GPC het 20-jarig jubileum met een groot voetbal- en biljarttoernooi en een feestavond in sporthal Baskensburg. De oprichtingsdatum van 1 juni 1954 zou pas later gehanteerd worden.

Om de ambities kracht bij te zetten, stelt GPC in 1970 met Hans de Bruin voor het eerst een trainer voor de eerste selectie aan. De Bruin blijft één seizoen trainer van GPC, waarna hij wordt opgevolgd door Jo Jansen. Dat seizoen is er wel succes voor het tweede elftal, dat zich tot kampioen kroont van de vierde klasse. Een ander unicum is dat ook het derde elftal die jaargang ook de stap naar het KNVB-voetbal maakt. Daarmee spelen alle elftallen van GPC bij de bond en is het de status van zomeravondvoetbalclub definitief voorbij. In de jaren die volgen komen er meer elftallen bij: in 1972 spelen er vijf seniorenelftallen in de bondscompetitie. Een conflict bij Walcheren zorgt er in 1971 ineens voor dat GPC beschikt over een grote jeugdafdeling. Het bestuur en de jeugdcommissie van de andere Vlissingse vereniging liggen overhoop en dat zorgt ervoor dat ruim 50 jeugdspelers overstappen naar GPC. Zo kan het dat de club begin jaren ’70 is uitgegroeid tot een volwaardige vereniging binnen de stad Vlissingen.

In 1973 plukt GPC de vruchten van de groei die het doormaakt. Zowel het eerste als het tweede elftal worden kampioen van de derde klasse. GPC 1 doet dat door geen enkele wedstrijd te verliezen. Dit keer zit er wel directe promotie aan het kampioenschap vast, waardoor de club in 1974 met twee elftallen in de tweede klasse actief zal zijn.

1974 – 1984:      Ons eigen clubhuis

Dat de titel in 1973 voor het eerste elftal geen toevalstreffer is, blijkt een seizoen later. Ondanks een trainerswissel halverwege het seizoen, Jo Jansen vertrok naar profclub NAC en Nol Schuit nam zijn taken over, pakt GPC 1 in zijn eerste seizoen in de tweede klasse direct de titel. Promotie naar de eerste klasse van de afdeling Zeeland is daarmee een feit, en voor het eerst komt voetbal op landelijk niveau in zicht. Voor GPC 2 bleek de tweede klasse wel een niveau te hoog. Met slechts één overwinning wordt de ploeg laatste en degradeert het weer naar de derde klasse.

Al na de eerste wedstrijd in het seizoen ‘74/’75 concludeert de nieuwe trainer Gilles Sohie, dat GPC het moeilijk zal krijgen in de eerste klasse. Het blijken geen loze woorden. Pas na 15 wedstrijden boekt de ploeg zijn eerste zege. Toch degradeert GPC dat seizoen niet. Mede door vele belangrijke doelpunten van Rinus Meulmeester kent het een goed slot van de competitie en ontsnapt het op de laatste speeldag aan een snelle terugkeer naar de tweede klasse. In de jaren die volgen groeit GPC uit tot een stabiele eersteklasser in de afdeling Zeeland. Het is een enkele keer zelfs dichtbij promotie naar het landelijke KNVB-niveau. De grootste successen boekt de vereniging deze jaren echter buiten het veld.

Op 12 november 1973 wordt Jo Schets, lid van de technische commissie en werkzaam in de bouwnijverheid, door het bestuur benaderd om het plan om een eigen clubhuis te bouwen uit te werken. Tot die tijd had GPC onderdak bij buurman VC Vlissingen. In de jaren die volgen wordt er hard aan het plan gewerkt. Er wordt geld ingezameld door verschillende loterijen en rommelmarkten en er worden subsidieaanvragen gedaan bij de KNVB en NSF. Over de plek waar het clubgebouw zou moeten verrijzen is lang discussie. In 1975 wordt binnen de Gemeente Vlissingen voor het eerst gesproken over een mogelijke locatie en pas in 1977 wordt de definitieve plaats vastgesteld. In november van dat jaar slaat de toenmalige wethouder van Openbare Werken, de heer Smit, de eerste paal voor het clubhuis aan de Bosweg. Om de kosten van de bouw wat te drukken, is met de aannemer afgesproken dat GPC een deel voor het werk voor eigen rekening zal nemen. Veel leden steken de handen uit de mouwen om de funderingen te leggen en gleuven te graven. Op 1 juni 1978 opent voorzitter Anton Hendrikse het gebouw officieus. Een dag later wordt ter gelegenheid van die opening een wedstrijd gespeeld tegen eerstedivisieclub Veendam. De wedstrijd gaat met 10-3 verloren. In september wordt de officiële opening verricht door burgemeester Westerhout. In een korte toespraak zegt de burgemeester ‘diep onder de indruk te zijn’ van wat de leden van GPC aan zelfwerkzaamheid hadden gepresenteerd.

Gilles Sohier neemt in 1977 afscheid als trainer van GPC. Hij wordt opgevolgd door Jan Provoost. In zijn eerste seizoen mist Provoost maar net promotie naar de eerste klasse en aan het begin van het seizoen ‘78/’79 wordt GPC dan ook gezien als een van de topfavorieten voor de titel. Ten onrechte, zou blijken, want pas op de laatste speeldag ontloopt de ploeg van Provoost degradatie naar de tweede klasse. Eind mei 1979 wordt voor de eerste keer het 30-jarig jubileum van GPC gevierd. Nog altijd wordt 1949 als oprichtingsjaar gezien. Piet Baart is na dat seizoen de opvolger van Jan Provoost, die terug naar de jeugdafdeling van VC Vlissingen gaat. Onder Baart eindigt GPC twee keer roemloos in de middenmoot. Ook Jan Kapelle, in 1981 opvolger van Piet Baart, eindigt in zijn eerste seizoen halverwege de ranglijst. In zijn tweede seizoen zijn de resultaten beter. GPC doet tot diep in het seizoen mee om de titel, maar eindigt uiteindelijk in de subtop. Opnieuw ziet de vereniging een poging de stap naar het landelijke voetbal te maken in het zicht van de haven stranden.

1984 – 1994:      30-jarig jubileum en ORANJE op bezoek

Het ‘nieuwe’ clubhuis is in 1984 het decor voor een heuse wereldrecordpoging. Vier jonge leden van GPC doen een aanval op het wereldrecord tafelvoetbal. De poging is mede ter gelegenheid van de tweede keer dat het 30-jarig bestaan van GPC wordt gevierd. Inmiddels is de oprichtingsdatum definitief veranderd naar 1 juni 1954. De vier spelen uiteindelijk ruim 53 uur en slagen daarmee in hun recordpoging. Ze worden opgenomen in het Guinnes Book of Records. Een ander onderdeel van het 30-jarig jubileum is een wedstrijd tegen het Zeeuws Elftal, op 16 juni. GPC wordt die dag versterkt met profvoetballers Jan Poortvliet en Ronny van Poucke. Helaas moest Danny Blind op het laatste moment afzeggen. GPC won, mede door de aanwezigheid van Van Poucke en Poorvliet, met 7-3.

In 1985 gebeurt dat wat al een tijdje in de lucht hangt. In het seizoen ‘83/’84 is GPC lang een van de degradatiekandidaten maar redt het uiteindelijk nog het vege lijf, een jaar later is een stapje terug onafwendbaar. Het is het laatste seizoen van trainer Jan Kapelle. Hij wordt opgevolgd door Hans Hendrikse, die van het tweede elftal doorschuift. Hendrikse, en met hem heel GPC, heeft maar één doel: zo snel mogelijk terugkeren naar de eerste klasse afdeling om vervolgens een nieuwe poging te wagen door te stoten naar het landelijke niveau. Na zes wedstrijden staat GPC met twee punten op de laatste plaats. Promotie lijkt erg ver weg voor Hendrikse en zijn ploeg, maar dan begint het te draaien. Vijftien keer op rij wordt er gewonnen, inclusief de kampioenswedstrijd tegen directe concurrent Wissenkerke. Bij de terugkeer in de eerste klasse presteert GPC opvallend goed. Het is zelfs een tijdje koploper, strijdt lang mee om de bovenste plekken en eindigt uiteindelijk netjes als zesde.

Het seizoen ‘87/’88 kent sportief weinig noemenswaardigheden. Onder de nieuwe trainer Adrie van Huizen grijpt GPC net naast een periodetitel en eindigt uiteindelijk in de middenmoot. Het hoogtepunt van het seizoen is op zaterdag 25 mei 1988. In aanloop naar het Europees Kampioenschap in Duitsland speelt het Nederlands Elftal op het hoofdveld van VC Vlissingen tegen Serooskerke. Na de wedstrijd schuift de selectie in het clubhuis van GPC aan voor een koud buffet. Ruud Gullit, Marco van Basten, Frank Rijkaard, Rinus Michels; ze hebben allemaal gegeten aan de Bosweg. En dat het een goed buffet was, bleek wel toen Oranje bijna een maand later de Europese titel in de wacht sleepte.

In 1989 gaat dan eindelijk de lang gekoesterde wens in vervulling. Trainer Adrie van Huizen is voor het seizoen duidelijk: Rillandia is de sterkste ploeg in de competitie en GPC maakt samen met een aantal andere ploegen kans op de tweede plaats. De trainer krijgt gelijk. Niet alleen blijkt Rillandia inderdaad ongenaakbaar, ook heeft hij de kansen van zijn eigen ploeg goed ingeschat. Met een 3-3 gelijkspel bij SKWNK legt GPC op de voorlaatste speelronde definitief beslag op de tweede plaats, een plaats die dit seizoen recht geeft op promotie naar de vierde klasse van de landelijke KNVB-competitie. Daar waar zo lang zonder resultaat voor gevochten is, is dan eindelijk een feit: GPC verlaat de afdeling Zeeland.

GPC houdt zich in het eerste seizoen in de vierde klasse prima staande. Het wint meer dan het verliest en eindigt knap als vijfde. Bijna levert het ook voor het eerst in de historie de Zeeuws topscorer. Topschutter Ron Louwerse heeft lang de beste papieren om de titel in de wacht te slepen, maar wordt op de laatste speeldag achterhaald. Onder de nieuwe trainer Leen Verburg bewijst GPC in het seizoen ‘90/’91 andermaal dat het niet misstaat in de vierde klasse KNVB. Het wint zelfs de derde periode en mag in een drieluik met SPS en NOAD’67 strijden om een plek in de derde klasse. GPC wint van SPS en heeft door een beter doelsaldo aan een punt tegen NOAD’67 genoeg voor promotie. In Sint-Philipsland blijft het lang 0-0, tot een kwartie